บทร้อยกรอง

[ศุภฤกษ์ บุญเกื้อ]

บทร้อยกรองไพเราะที่นี่ครับ

[พัชรินทร์ ขุนบรรเทิง]

ใสยิ่งกว่าใส...
กว่าอัญมณีใดในโลกหล้า
ดูซิ! ดวงดาวในดวงตา
ราวผีเสื้อหรรษาเริงร่าลอย

ยามเจ้าร้องไห้...
แล้วใบไม้ก็หล่นผล็อย
กลีบบุปผาทิ้งถิ่นคืนดินดอย
โลกก็คอยเจ้าแย้มยิ้มที่พริ้มพักตร์

[พัชรินทร์ ขุนบรรเทิง]

 

คืนแสงเทียน

1

ค่อยวับวาววูบไหวในอ่อนหวาน
โชนแสงผ่านมืดมิดจุมพิตค่ำ
ประแป้งให้ราตรีผ่อนสีดำ
จึงดาวนำหมื่นแสงแจรงมา

น้ำตาเทียนหยาดย้อยค่อยค่อยไหล
น้ำตาใครเอ่อล้นจนปวดปร่า
เพื่อเธอเห็นทางดาวเพริศพราวฟ้า
เพื่อเธอฝ่าพายุไปในราตรี

ขอปันแสงทั้งผองให้รองรุ่ง
จำรัสทุ่งทองไทยในวิถี
หมายส่องฟ้าให้ชื่นทั้งผืนนี้
และส่องที่ผืนไทยด้วยใจเทียน

ส่องวิถี-ส่องชีวิต-ส่องจิตโศก
ส่องให้โลกเคลื่อนไหวไม่แปรเปลี่ยน
อยู่อย่างนั้นท่ามคนวกวนเวียน
จนจำเนียรผ่านกาลเนิ่นนานนัก

โอ้ละหนอ...เทียนไขใครรู้บ้าง
ละลายร่างเพื่อใครใครไปเสริมศักดิ์
คนเดินทางหากแน่วแน่แท้ด้วยรัก
ทางเพียรจักลาดไปในทางดาว

“คืนแสงเทียน” กระจ่างกลางผืนหล้า
หมื่นโคมทองสู่ฟ้าในฟ้าหนาว
ผืนดิน-ฟ้าระยับไหวใจแวววาว
น้ำตาเทียนไหลพราวมิรู้จาง

2

จุดประทีปนี้มาบูชาครู
เทียนทองผู้ส่องใจให้สว่าง
เทียนต่อเทียน-ไฟต่อไฟ-ไม่เลือนราง
ดาวขอสร้างความดีนี้ตอบแทน

 

"คืนแสงเทียน"  เป็นค่ำคืนแห่งการระลึกถึงพระคุณครูของนักเรียน ม.6 รุ่นแรก

ของโรงเรียนนิรมลชุมพร ในปีการศึกษา 2553

[Urai Ritthipet]

ชื่นใจได้อ่านบทกวีลึกซึ้ง  เดี๋ยวนี้ชีวิตเร่งรีบจนไม่มีเวลาเขียน  ขอยกโคลงของขรรค์ชัย  บุญปาน  มาบอกว่า

          ดาวคือดวงประทีปรู้      ระหว่างดาว

      สาวย่อมรู้เชิงสาว             จากชู้

      ชีวิตใช่ยืนยาว                 มัวงั่ง    โง่ฤา

      กวีอ่านงานกวีรู้                แค่นั้นงานกวีฯ

 

[พัชรินทร์ ขุนบรรเทิง]

"คืนแสงเทียน" ตีพิมพ์ในหนังสือ "อุทยานคำ"

[พัชรินทร์ ขุนบรรเทิง]

ดอกไม้ในโลกมืด

 

(ตีพิมพ์ในวารสารวิทยาจารย์  ฉบับเดือนสิงหาคม 2554) 

 

ร้อยพันหมื่นดื่นบุปผาระดาโลก

เพียงสักแผ่วลมโศกมาโยกไหว

ก็ปลิดปลิวลิ่วออกทั้งดอกใบ

และคว้างขวัญเพียงใดใครจะรู้

 

จึงต้องปลูกเลี้ยงไว้ให้ถนอม

ดอกจักหอมแย้มบานสราญอยู่

รดน้ำใจพรวนเมตตาพาเอ็นดู

เติมปุ๋ยรักให้กลีบชูสู่แสงดาว

 

มวลดอกไม้ผลิใหม่ในวันนี้

บริสุทธิ์ทุกที่ด้วยสีขาว

หยาดน้ำค้างทิพย์หยดรดใจพราว

หยาดความรักทุกคราวไม่เว้นวัน

 

แต่...ดอกไม้ในโลกมืดชืดและหนาว

หลุบกลีบกับฝันร้าวทุกคราวฝัน

ยามตื่นคอยหาดาวสักเงาจันทร์

มีแต่เพียง ปืน ควัน ระเบิด ไฟ

 

รอสักหนึ่งผีเสื้อมาเพื่อปลด

ออกจากฝันรันทดอาจสดใส

นำตะวันแย้มดอกออกไฉไล

ปวงบุปผาชายแดนใต้ได้เบ่งบาน

 

โน่น! ผีเสื้อกำจรว่อนลงแล้ว

ยินเสียงแว่วเพลงปรารถนามาขับขาน

ว่ามวลปีกแห่งเมตตาจะเบิกกาล

ก่อนลมปราณดอกไม้ดับกับไฟปืน

 

ณ ทิวทุ่งตะวันอันแสนไกล

มีดอกไม้ดอกใหม่ในดินผืน

ยืนหยัดกลางบุปผางามท่ามวันคืน

ด้วยน้ำใจดาษดื่นทั่วพื้นดิน

 

...........................

[พัชรินทร์ ขุนบรรเทิง]

พืชพันธุ์ใหม่บนโลกใหม่

 

ตีพิมพ์ในมติชนสุดสัปดาห์  ฉบับวันที่  27 พ.ค.-2 มิ.ย. 2554  (ประกวดกวีนิพนธ์)

 

เราจมปลักความโศกบนโลกเก่า

มานานเนาแล้วนักสักเท่าไหร่

จนงอกแผลงามพร้อยจนซอยใจ

อัปภาคย์เท่าใดไม่เคยรู้

 

จึงขอหว่านพืชพันธุ์บนโลกใหม่

ล้วนไฉไลเปี่ยมศักดิ์แห่งนักสู้

กล้าความหวังสะพรั่งตื่นทุกผืนภู

แต้มฝันอยู่ทุกใจให้ระบือ

 

เราจักเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความกล้า

ขึ้นทายท้าระบัดด้วยสัตย์ซื่อ

ให้โลกเก่าล้วนอธรรมได้ร่ำลือ

หยุด-แย่งยื้อสามานย์ที่ด้านอาย

 

หย่อนเมล็ดความรักในปลักโศก

โลกทั้งโลกเพิ่มแรงต้านผ่านเป็นสาย

หวานดอกรักฟื้นใจไม่ยืนตาย

ศพกลับพรายรอยยิ้มพริ้มเสรี

 

เมล็ดสำนึกถูกหว่านลานป่าช้า

บนศพฟ้า-น้ำ-ไพรไร้ราศี

เพาะผีเสื้อล่องลมชมมาลี

เพิ่มหมอกคลี่ห่มภูอยู่อนันต์

 

หย่อนเมล็ดการให้ในกระหาย

ให้ความหมายกิเลสเทวษหวั่น

ให้สมถะ-เพียงพอต่อชีวัน

ให้รู้ปันอิ่ม-เอื้อเหลืออุทิศ

 

เราจักสร้างโลกใหม่ให้พิสุทธิ์

คอยเร่งจุดไฟฝันอันพิสิฐ

บานดอกไม้ความดีคลี่โศภิต

วิปริตถูกถ่วงบ่อธรรมา

 

พืชพันธุ์ใหม่ผลิดอกผลบนโลกใหม่

ขึงข่ายไว้ด้วยกรอบธรรมอันล้ำค่า

เอื้อเฟื้อบนหนึ่งอิ่มล้วนพริ้มพา

แตกเมล็ดฟ่องฟ้า-จักรวาล

 

-----------

[พัชรินทร์ ขุนบรรเทิง]

วันที่ดอกไม้บาน

ร้อยพันหมื่นดื่นบุปผาระดาโลก
จะทุกข์ฤๅโศกวิโยคศัลย์
เติมความรักเติมใจแบ่งให้กัน
สร้างสีสันด้วยมือครูผู้รู้ใจ

ดอกไม้จักเบ่งบานผ่านรอยโศก
โลกทั้งโลกสุขเยือนขับเคลื่อนไหว
ความรักจะกล่อมเกลาเหงาฤทัย
สุขสดใสในวันดอกไม้บาน

[พรรณี จันทร์ณรงค์]

วิชาโลกเรียนเท่าไรไม่รู้จบ
เพราะพิภพกลมกว้างใหญ่ลึกไพศาล
วิชาธรรมเรียนแล้วทำจนชำนาญ
ย่อมพบพานจุดจบสบสุขเอย
ปัญญานันทภิกขุ

[พัชรินทร์ ขุนบรรเทิง]

ถ้าเราจับมือกันไว้


ท่ามความมืดมรรคาพร่าสลัว
ใจพรั่นกลัวเหวลึกนึกประหม่า
เพ่งดวงจิตทอดกรายสุดสายตา
โคมแห่งฟ้าสุกใสในอันธการ

หากหลงทางเวียนวนดลชีวิต
ให้จมมิดมืดบอดสอดประสาน
เดินทางมาไกลแล้วแก้วอย่าลาญ
อธิษฐานสักวันฝันเป็นจริง

เขียนรอยแผลลึกร้ายบนทรายขาว
บอกเรื่องราวโศกครองหมองทุกสิ่ง
ยามนทีตรลบไหลซบอิง
จึงลบทิ้งคราบน้ำตากับสาคร

จารึกวันสดใสในหินแข็ง
แม้นลมแรงสะบัดพัดสิงขร
มิอาจลบคำน้อยถ้อยอาทร
อนุสรณ์ประทับอยู่กับใจ

หากอยู่ท่ามราตรีที่มืดมิด
เราฝันถึงอาทิตย์วิจิตรใส
รัตติกาลทอดฟ้ามายาวไกล
แต่หทัยขจ่างเช่นกลางวัน

จิตวิญญาณว่ายวนดั่งกลโลก
รำพันโศกฤๅสุขทุกเสกสรร
เราจับมือทั้งผองต้องฝ่าฟัน
จักสำเร็จยึดมั่นสามัคคี

นึกถึงเพลงนี้ค่ะ ฟังครั้งใดก็ไม่เบื่อเลย

IF WE HOLD ON TOGETHER

---Daina Ross---

Don't lose your way
With each passing day
You've come so far
Don't throw it away
Live believing
Dreams are for weaving
Wonders are waiting to start
Live your story
Faith, hope & glory
Hold to the truth in your heart

If we hold on together
I know our dreams will never die
Dreams see us through to forever
Where clouds roll by
For you and I

Souls in the wind
Must learn how to bend
Seek out a star
Hold on to the end
Valley, mountain
There is a fountain
Washes our tears all away
Words are swaying
Somebody is praying
Please let us come home to stay

If we hold on together
I know our dreams will never die
Dreams see us through to forever
Where clouds roll by
For you and I

When we are out there in the dark
We'll dream about the sun
In the dark we'll feel the light
Warm our hearts, everyone

If we hold on together
I know our dreams will never die
Dreams see us through to forever
As high as souls can fly
The clouds roll by
For you and I

[พัชรินทร์ ขุนบรรเทิง]

ฟังเพลงจากที่นี่ค่ะ

http://www.youtube.com/watch?v=XSjNgVTuf0E&NR=1

[พรรณี จันทร์ณรงค์]

เขามีส่วน เลวบ้าง ช่างหัวเขา
จงเลือกเอา ส่วนที่ดี เขามีอยู่
เป็นประโยชน์ โลกบ้าง ยังน่าดู
ส่วนที่ชั่ว อย่าไปรู้ ของเขาเลย
จะหาคน มีดี โดยส่วนเดียว
อย่ามัวเที่ยว ค้นหา สหายเอ๋ย
เหมือนเที่ยวหาหนวดเต่าตายเปล่าเลย
ฝึกให้เคย มองแต่ดี มีคุณจริง ฯ

พุทธทาสภิกขุ

[พัชรินทร์ ขุนบรรเทิง]

มนต์เสน่ห์....ภาษาไทย...ใช้สื่อสาร

ภาษาไทยใช้คำโดดประโยชน์หลาย
ข้อขยายความหมายใช้ศึกษา
มนต์คำขอมยอมรับนับกันมา
อักษราพ่อขุนคิดประดิษฐ์มี

ใช้อ่านเขียนเรียนรู้สู่พื้นฐาน
เขียนสื่อสารชำนาญแน่แผ่ศักดิ์ศรี
ถ้อยคำไทยเราใช้สื่อสารดี
ภาษานี้ภาษาชาติประกาศไกล

ภาษาชาติประกาศก้องซ้องสรรเสริญ
ขอยอเยินพ่อขุนคิดประดิษฐ์ไข
คำอ่านเขียนเรียนรู้คู่กันไป
ภาษาไทยเราโดดเด่นเห็นคำจาร

ภาษาไทย....ภาษาชาติ....ประกาศศักดิ์
เอกลักษณ์ของชาติไทยได้สืบสาน
พูดเขียนไทยใช้แคล้วคล่องต้องชำนาญ
จักเขียนอ่านจงพิเคราะห์เลือกเหมาะคน

ระเรียงร้อยดั่งสร้อยสายสวรรค์
ถ้อยคำสรรสะกดได้ไม่สับสน
ใช้คำถูกผูกใจไม่กังวล
สื่อสารผลเกิดสัมฤทธิ์พิชิตชัย

เราคนไทยใช้คำไทยให้ตระหนัก
อนุรักษ์พิทักษ์คำนำสมัย
มนต์เสน่ห์....เห่กล่อมขับ...สดับไป
ภาษาไทยเรียงร้อยถ้อยคำงาม

นายทองม้วน สิงห์ทองห้าว โรงเรียนบุแกรงวิทยาคม
อำเภอจอมพระ จังหวัดสุรินทร์ ๓๒๑๘๐

จาก http://www.thaipoem.com/forever/ipage/poem136046.html

สำหรับวันภาษาไทยแห่งชาติค่ะ แต่งเองไม่ทัน